Εγώ δε θέλω τα φιλιά να ναι σαν επισκέπτες, που έρχονται από μοναξιά, σβήνουνε ένα πόθο και φεύγουνε σαν κλέφτες. Δε θέλω τα κλεμμένα τα φιλιά σου. Θέλω την παρουσία σου, τα λόγια τα γλυκά, που δε θα νιώθεις τύψεις να μου λες, τα λόγια αυτά που κλείδωσες στο συρτάρι των αναμνήσεων κ πέταξες το κλειδί... στα σκουπίδια.
Είμαι χαρούμενη όταν έχω πιστοποιημένη την αγάπη σου και αισθάνομαι τον έρωτα σου. Εσύ μπορεί να αισθάνθηκες πολλά και να τα περιόριζες σ' ένα "μου λείπεις". Το ήξερα πως δεν θα ήσουνα ποτέ δικός σου, όπως ήθελα εγώ. Ένα κομμάτι της ψυχής σου, αυτό που κρύβεις τόσο καλά, θα με ζητά.. Και θα είσαι δυστυχής που δε θα μπορέσεις ποτέ να το πεις, να το φωνάξεις, όπως κάνω εγώ χωρίς να υπολογίζω κανέναν! Δυστυχώς για σένα οι σκέψεις είναι δυνατές και έρχονται να σε βασανίσουν...
Χαίρομαι για την αθωότητα και την αφέλεια μου, που ακουμπάει τα όρια της αμαρτίας αλλά και της βλακείας. Το μεγαλύτερο μου χάρισμα είναι η καρδιά μου. Δε φοβήθηκα ποτέ να την εκθέσω! Είναι βέβαια σκέψεις, που τις κρατάω μέσα μου και δε σου λέω τίποτα... συγχώρεσε μου τη σιωπή, παλεύω για σένα...
Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την ψυχή μου, χωρίς το μυαλό μου, χωρίς εσένα...
Να θυμάσαι ότι όσο κρατάει η αιωνιότητα σε συγχωρώ για όλα...
Εδώ λοιπόν, κλείνω την καρδιά σου χαμογελώ γλυκά, μέσα μου όμως σ' αποχαιρετάω...

Κοιτάζω το κόκκινο κερί που έλιωσε, που έγινε ένα με τη νύχτα και μεταμορφώθηκε σε σταλαγμίτη ανάγλυφο. Ήταν όνειρο; Μια γλυκιά φρεναπάτη; Μ' έκοψες στα δυο με το χαστούκι της λογικής, μ' έκανες να πετάω με τον αναπάντεχο ερχομό σου.
Αγγίζω το λιωμένο κερί κι αναρωτιέμαι αν έλιωσες κι εσύ. Αν το χάδι μου ήταν αρκετό στο τραχύ μάγουλο σου, στον αδάμ του λαιμού σου, στην ιλιγγιώδη κορυφογραμμή των χειλιών σου, στη χαίτη των μαλλιών σου, στο μελαγχολικά πυρωμένο βλέμμα σου, στα στραπάτσα της φευγάτης καρδιάς σου.
Στην αγκαλιά σου κούρνιασα, αφέθηκα σε μια στάλα ύπνου, μακριά από τις σκοτούρες. Με κρυφοκοίταγες, είπες, και χαιρόσουν, αυτή την αιώνια στιγμή...
Κρατάω τις ευωδιαστές μυρωδιές σου, ανεπαίσθητες και απόκρυφες. Η αδεξιότητα, ο πόθος και η αμηχανία μπερδεύτηκαν μέσα μου. Συγγνώμη που δεν "έφυγες" πρώτος εσύ στο λιώσιμο του μετάλλου.
Το παιχνίδι και το ταξίδι είναι στα χέρια σου.

Δεν τα ηύρα πια ξανά
τα τόσο γρήγορα χαμένα...
τα ποιητικά τα μάτια,
το χλωμό το πρόσωπο,
τα χείλη εκείνα,
δεν τα ηύρα πια.
Κ. Καβάφης


Σήμανε η "ώρα" ακροβάτη, ήλιε της καρδιάς μου για τρεις αιώνιους μήνες. Η ώρα της κατάβασης (υπέρβασης), της πτώσης (πτήσης), της οδύνης (ηδονής). Καιρός του σπείρειν, καιρός του θερίζειν.
Θέλω τόσο να σε βγάλω από τη δύσκολη θέση που σ' έφερα εισβάλλοντας σαν κεραυνός στη ζωή σου. Να συνέλθεις κι εσύ απ' αυτή την "τρέλα", να σταθείς σ' αυτήν που σε ορίζει, ν' αφοσιωθείς στον προορισμό σου, να μην σπάσει το νήμα της ανθεκτικής, αλλά λεπταίσθητης ψυχής σου.
Τα ήξερα τ' αποτελέσματα "του χρονικού ενός προαναγγελθέντος κύκλου" αλλά εγώ πετούσα στα σύννεφα πάντα με την κρυφή ελπίδα πως δεν μπορεί, κάτι θα γίνει, ένα θαύμα, λέμε τώρα. Κι όμως το θαύμα είναι ότι σε γνώρισα, σ' άγγιξα, κουβέντιασα μαζί σου σαν να σε ήξερα χρόνια, σ' αγκάλιασα, σε φίλησα. Ένιωσα η Μαργαρίτα του γουντιαλενικού Φάουστ. Από τα όνειρα που βλέπεις με τα μάτια ανοιχτά και που έχεις την τύχη να τ' αγγίζεις κιόλας χωρίς να πουλήσεις την ψυχή σου στο διάβολο. Μόνο στο μικρό διαβολάκι θεό Έρωτα. Χαλάλι του.
Να μαζέψω λοιπόν κι εγώ τα ασυμμάζευτα μου, να συγκεντρωθώ επιτέλους στο χαρτομάνι μου, να γίνω κανονικός άνθρωπος της καθημερινότητας και της ρουτίνας (άμα δουλεύεις πολύ, ξεχνάς -λένε- τα ερωτικά που σε παιδεύουν).
Η μνήμη μου βεβαίως είναι πανίσχυρη, σωματική και συναισθηματική. Η καρδιά, τα χείλη και το δέρμα θα ενθυμούνται τις σκιές της αγάπης, της θέρμης την ηδονή, την αφή των σκέψεων μας, το χάδι των χεριών, την υπέροχη προσμονή του αγαπημένου προσώπου, το πλατύ χαμόγελο, τις σωρηδόν "συμπτώσεις" που μας συνδέουν, το "γκριν" ή το "μη" σου που με αφοπλίζουν, τα κινητά παιγνιώδη μηνύματα που σπαρταρούσα γι' αυτά και μερικές ακόμη ανεξαργύρωτες στιγμές και αισθήσεις που κυλάνε στο αίμα μου, όπως υποθέτω και στο δικό σου.
Οι ανολοκλήρωτοι έρωτες, αχ αυτοί οι ανεξίτηλοι έρωτες!
Συγγνώμη που σε φερα σε δύσκολη θέση, αν σε πίεσα λίγο παραπάνω. Θέλω να είμαι "καλός άνθρωπος" στη ζωή ετούτη αλλά δεν είναι εύκολο. Σύρε στο καλό και μη φοβάσαι το χρόνο. Αυτά που επιθυμείς θα γίνουν σύντομα πραγματικότητα, το διαισθάνομαι. Είσαι από καλή πάστα, μην τη φοβάσαι τη μοίρα, η ζυγαριά είναι με το μέρος σου.
Σ' ευχαριστώ εκ βαθέων για ό,τι μου πρόσφερες, για μένα ήταν όλα τόσο πολύ.. Θα "ξαναμπαρκάρουμε με τα σπασμένα μας κουπιά" και όπου μας βγάλει...
Ένα υστερόγραφο σ' αφήνω και μια δήλωση κάνω αν και τις σιχαίνομαι... μ' έκανες να λέω τη λέξη "σ' αγαπώ" και να την αισθάνομαι, κάτι που δεν μπορούσα για χρόνια.

Αντίο, φως μου...

Ήταν και πάλι φθινόπωρο...

Ο έρωτας τελειώνει αμοιβαία.. όπως αμοιβαία ξεκίνησε, αλλιώς δεν ήταν μεγάλος έρωτας. Λένε πως οι μεγάλοι έρωτες δε φοράνε νυφικό, λένε ότι είναι αυτοί που ριζώνουν μέσα μας αλλά είναι και καταδικασμένοι. Γι' αυτό άλλωστε λένε πάλι, πως πρέπει να παντρεύεσαι τη σχέση και όχι το πάθος!
Σημασία πολλές φορές δεν έχει το ΠΟΣΟ ξέρουμε να αγαπάμε αλλά το ν' αγαπάμε ατόφια. Λένε κάποιοι πολύ σοφά πως δεν μπορεί να μας πληγώνει αυτός που δε μας αγάπησε αληθινά. Το πάθος είναι αυτό που δημιουργεί τα πάντα. Ποτέ δεν είναι για πάντα, το πάντα. Αυτό που μένει για πάντα είναι μόνο η σκέψη. Αυτή είναι όλη δικιά μου χωρίς να πληγώνω κανέναν... Μπορώ να ξεχάσω τις μέρες εκείνες; Μπορώ να μη σε σκέφτομαι; Μπορώ να μην αναρωτιέμαι γιατί; Επιτέλους παντρεύομαι! Πλάκα μας κάνεις;!
Το ήξερες θα μου πεις.. Το ήξερα σου λέω. Πονάει η ψυχή μου όμως. Όσα έχω μου φαίνονται φτωχά. Φοβάμαι τώρα. Αν σκάψεις μέσα μου βαθιά, μόνο τη μορφή σου θα βρεις! Τώρα θα σου γράφω μέσα από τις αϋπνίες μου. Πολλές σελίδες σου έχω γράψει κι άλλες τόσες θα σου γράψω... Την τελευταία σελίδα θα την αναβάλω όσο μπορώ.
Πάντα φοβόμουνα αυτό το παράξενο συναίσθημα του έρωτα. Τον φοβάμαι αυτό το θεό, γιατί ξέρω τον εαυτό μου. Όταν ερωτεύομαι το θερμόμετρο φτάνει στους 40 βαθμούς. Δεν ελέγχω τον υδράργυρο. Ήταν λάθος αυτός ο έρωτας είπαν οι φίλοι, από τη αρχή έμοιαζε με λάθος μου είπε η μοίρα, αλλά εγώ εκεί στο λάθος και στο πάθος! Μιλάμε για βάθος...
Δεν μετανιώνω για τίποτα...
Ένα φιλί θα ταξιδεύει στην αιωνιότητα τον έρωτα μου. Στην αγκαλιά σου θ' ακουμπώ τα όνειρά μου.
"Σε ποθώ και θα ψάξω χίλιους τρόπους να στο πω...", έτσι είπαμε αντίο σ' εκείνο το παγκάκι που τώρα μένει άδειο όποτε περνάω και το βλέπω.. λες και κανείς δε θέλει να ξεκουράσει τη σκέψη του σ' αυτό.

όταν αρχίσω να σου μιλάω, μου φαίνεται ότι δε θα τελειώσω ποτέ . Έχω την ανάγκη να σου πω τόσα πολλά που δεν ξέρω αλήθεια, αν θα βρουν οι σκέψεις μου, τα λόγια τους για να σου μιλήσουν... Αν θα βρει η ψυχή μου τη γαλήνη της , αλήθεια, αφού όλες οι μύχιες σκέψεις μου, γίνουν ξεκούρδιστες νότες στ' αυτιά σου. Ξέρεις? Δεν είμαι σίγουρη αν ξέρεις... μάθε λοιπόν πως για μένα όσα ζήσαμε ήταν κάτι σαν ένα όνειρο που έμεινε μισό, που άφησε ρυτίδα στο νεανικό μου πρόσωπο.. Αυτό το όνειρο που σημάδεψε την αγνή μου τότε καρδιά δε θα ολοκληρωθεί ποτέ... αφού όπως όλα τα πράγματα κάποτε τελειώνουν.. έτσι κι εμείς, αν και ανολοκλήρωτο, το τελειώσαμε το δρομολόγιο που μας όριζε να ζήσουμε... το τελείωσες!

Δεν είπαμε πολλά, αφήσαμε πολλούς καφέδες στη μέση, πολλά μπουκάλια άδεια στο τραπέζι, πολλές σκέψεις αμίλητες, πολλά ταξίδια χωρίς προορισμό, πολλά αεροδρόμια με άδειους διαδρόμους, γιατί δεν περπατήσαμε ποτέ χέρι-χέρι, δεν πορευτήκαμε παράλληλα σ' αυτή την ακαθόριστη διαδρομή..
Πέρασαν τα χρόνια, πέρασαν πολλές ώρες σκέψεις, αναζήτησης , αμφισβήτησης, ενοχών, καρδιοκτύπια δίχως λογική και ένα γιατί.. Γιατί περιφρονείς αυτό που μένει μαζί σου; Γιατί αφού έφυγες η σκιά σου κυνηγάει πάντα τη δική μου; Αυτή θα ναι πια η ζωή σου. Πάντα θα περιφρονείς αυτό που μένει δίπλα σου και πάντα θα κυνηγάς αυτό που φεύγει ...
Κάποτε μου έλεγες πως μ' αγαπάς, πως είσαι κάτι σαν ερωτευμένος, όμως όλα ετούτα, τα δήθεν λόγια καρδιάς, δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Η αληθινή αγάπη βρίσκει τρόπο και γκρεμίζει τα εμπόδια, βρίσκει το σωστό δρόμο και όλα τα προσπερνάει.. όποιος δρόμος και να είναι αυτός! Εσύ είπες ότι δείλιασες, ότι όμως έκανες το σωστό.. Χρειάστηκαν μόνο έξι μήνες για να φανεί πώς δεν έκανες το σωστό. Ξεχνάς ε? Επιλεκτική μνήμη? Σε βολεύει τόσο να ξεχνάς τα λάθη σου γιατί ως εγωιστής τα κράταγες μόνο για σένα..Ο Γκαίτε έγραψε κάπου "ξεχνάμε εύκολα τα λάθη μας, όταν είναι γνωστά μόνο σε μας..".
"Στο άδειο μου πακέτο απόψε μπήκες" μου αφιέρωσες στο άδειο silk cut σου και μου το έδωσες κάποια Χριστούγεννα. "Θα σαι για πάντα στην καρδιά μου" είπες μια μέρα κάποιου τρελού Απρίλη .."Ψέματα, ψέματα, πες μου πως είναι ψέμα" τραγουδάνε ο Πάνος και ο Χάρης στο ξεκούρδιστο τρανζίστορ της μάνας μου. Εγώ όμως ένα θα σου πω πως το ψέμα του παρελθόντος θα το τιμωρήσει η αλήθεια του μέλλοντος.
Γυρνάω την ταινία 6 χρόνια πίσω, που μου είπες πως μ' αγαπάς και γυρνάω στο σήμερα που τώρα πια δε μιλάμε, που είμαστε αλλού η θάλασσα και αλλού το πλοίο. Και όμως όταν εμφανίζεσαι, αισθάνομαι σαν μαριονέτα, σαν άβουλη μαριονέτα. Σαν να με υπνωτίζεις.. ένα αδιευκρίνιστο καρδιοχτύπι αγωνίας. Και εκεί που σκοντάφτω στην απουσία σου να μαι να κινούμε στους ρυθμούς σου και πάλι. δε μ' αρέσει ο ήχος σου όμως και κουράστηκα αυτό το ταγκό που δεν 'έχει πάθος , που δε διψάνε τα κορμιά μας , που δε ριγάει το μυαλό μας, που δεν πάλλονται όλες οι αισθήσεις μας.. Σε αφήνω τώρα...
Ζήσε, ονειρέψου, σκέψου, κλάψε, θυμίσου, αναρωτήσου.
χαίρε...

σ' έναν ακροβάτη που τραμπαλίζεται όταν τα φιλιά, του αφήνουνε σημάδι...

Δεκέμβριος δεν ήτανε? σε σένα μιλάω ακροβάτη...θυμάσαι πότε μου πες για πρώτη φορά "μη"; Εγώ θυμάμαι... ήταν Δεκέμβριος.. δεν μπορώ να πω ο΄τι σ' αγάπησα εκείνη τη μέρα. Όχι θα ήταν ψέμα. Είχα όμως καταλάβει πως σ' έβλεπα κάτι παραπάνω από φίλο. Όχι όμως για τη σάρκα..
Δέθηκα μαζί σου και σιγά-σιγά κατάλαβα πως άρχισαν οι αλυσίδες να με δένουν σφικτά μαζί σου.
Καθημερινά έβρισκα και κάτι νέο σε σένα, που πιο πολύ με έφερνε κοντά σου. Μαζί σου ένιωθα άνθρωπος..Δεν μπορώ να σου πω πως είναι να νιώθεις άνθρωπος... πιο πολύ όμως ένιωσα γυναίκα.. με μέθαγε η ιδέα να σε συναντήσω...
Δεν πέρασε πολύς καιρός αλλά σ' αγαπούσα πια, σ' αγαπούσα πολύ, σ' αγαπούσα στ' αλήθεια.. Εκείνη τη μέρα δεν ήθελα να σκέφτομαι τα γιατί και τα διότι.. ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω και να ναι γύρω μου γιορτή όπως μουρμουρίζει ο Γιάννης
Την ένιωσα την αστραπή στα μάτια σου ακροβάτη, την ένιωσα μα δεν την είδα. Λαμπάδιασε η καρδιά μου από έρωτα, φουρτούνιασε ο νους μου από το φόβο της αγάπης. Φωτιά και νερό σ' ένα αξεδιάλυτο σμίξιμο. Την ένιωσα τη λάμψη μέσα στα μάτια σου ακροβάτη, την ένιωσα μα και τη νιώθω ακόμα.
Όσο περνάει ο καιρός κλείνουν οι αλυσίδες..
Αυτό που περιμένω τώρα είναι να κλείσουν οι αλυσίδες να πάμε κόντρα στον καιρό και να μην είσαι μόνος...ακροβάτη!