Δε θα σε ξεχάσω, όσο κι αν είναι ανώφελο να σε θυμάμαι.
Δε θα σε ξεχάσω, γιατί δεν σου πρέπει, δεν μας πρέπει, δεν πρέπει σε όσα ζήσαμε μαζί. Θα σε θυμάμαι πάντα, όμως μόνο όσο χρειάζεται. Γιατί και η ολοκληρωτική λησμονιά είναι το ίδιο ολέθρια όσο και η ολοζώντανη θύμηση..



Για όλους εμάς που θεωρούμε ότι το να πατήσουμε delete στη μνήμη μας... είναι λύτρωση

Σκορπισμένα συναισθήματα

Σ' αγαπώ! Δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο. Είναι κλισέ το σ' αγαπώ λένε... που το καταντήσαμε! Το να μην μπορώ να εκφράσω κάτι άλλο, σημαίνει κάτι.. Ψάξε να το βρεις! Το λέμε συνέχεια, κούρασε τα χείλη μας, τη σκέψη μας.. Ξέρεις ε; Πιστεύω ότι το λέμε από ανάγκη, για να μας το ανταποδώσουν... πόσες φορές το είπες στον καλό σου κ επειδή απλά σου χαμογέλασε...κατέβασες το βλέμμα απορημένη;
Ο έρωτας λένε δεν έχει λογική.. Πόσες φορές ένιωσες την αόρατη δύναμη να σε σέρνει απ' τον έρωτα στη λογική και τούμπαλιν; Πόσες φορές ένιωσες ερωτευμένη και μετά είπες "α μπα" δεν είμαι ερωτευμένη απλά τον αγαπάω;
Είμαι; Δεν είμαι; Τι είμαι; Γιατί είμαι; Είμαι αυτό που είμαι και δεν πρόκειται ν' αλλάξω για κανέναν! ΚΑΝΕΝΑ μ' ακούς; Σιγά μην ακούει σκέφτεσαι... Συνήθως ο σύντροφος μας θέλει ν' αλλάξει σε μας ότι "δεν του κάνει" λες κ είμαστε το ξεθωριασμένο τζιν, που λόγω μπάκας δεν του κουμπώνει πια. Κι εμείς εκεί, πετάμε "ότι δεν του κάνει" και αρχίζει το κουκλοθέατρο με τις άβουλες μαριονέτες. Τι γίνεται όμως όταν η σχέση μας γίνει μια συνήθεια όπως ο πολύ γλυκείς ελληνικός κάθε πρωί; Αυτός βέβαια μας έπλασε όπως ήθελε αφού από έρωτα εμείς πετάξαμε το ταμπεραμέντο μας γιατί δεν άρεσε στη συμπεθέρα! Τότε εμείς πιο ευνουχισμένες από τη συνήθεια δεν βλέπουμε ότι ήρθε το τέλος μιας σχέσης... Γιατί είναι αλήθεια, η συνήθεια ευνουχίζει τις ανθρώπινες σχέσεις και σαν έρθει το τέλος και χωρίσεις, λυπάσαι πιο πολύ που ξεβολεύτηκες από την καθημερινότητα σου, παρά που έχασες τον άνθρωπό σου, τον καλό σου, το σ' αγαπώ σου, τον έρωτα σου.
Άραγε αυτοί που φεύγουν μας αφήνουν ένα κομμάτι τους , αλήθεια; Αυτό είναι το πολυτιμότερο αφού τον ερωτεύτηκες.. Έτσι δεν έλεγες; Αυτό θα ναι το μυστικό της μνήμης σου! Μόνο έτσι δε θα νιώθεις ποτέ μόνη σου.. Γιατί αν αυτός αν και έφυγε συνεχίζει έτσι απλά να σ' αγαπάει, θα έχεις και ό,τι χρειάζεσαι.
Αν βέβαια ισχύει το ότι "σε κάθε σχέση ο ένας αγαπάει περισσότερο" τότε μη μου πείτε πως οι γυναίκες δε θα παρακαλάγαμε να μην είμαστε εμείς ΑΥΤΕΣ!!! Έλα τώρα... οι γυναίκες είμαστε πιο πονηρές σε όλα αυτά. Ξέρουμε τα πάντα, και όσα θα μας πείτε αλλά και όσα θα μας κρύψετε...

"Μη θαρρείς πως τ' αστέρια έσβησαν επειδή συννέφιασε ο ουρανός"

Το παρελθόν δε σβήνει ΠΟΤΕ, ό,τι και να λέμε...ε; Όσο ζεις το κουβαλάς μαζί σου.. ό,τι είσαι σήμερα εξαρτάται απ' όσα είδες, έζησες, ένιωσες, σκέφτηκες κι άκουσες χθες, κι ό,τι απορρίπτεις ή αποδέχεσαι τώρα θα σε διαμορφώσουν αύριο. Υπάρχουμε σήμερα επειδή χθες ζήσαμε, έτσι όπως ζήσαμε. Αύριο θα γίνουμε αυτό που ζούμε σήμερα...
Γιατί λοιπόν να απαρνηθούμε τα άσχημα που ζήσαμε; Γιατί να υποδυόμαστε ότι πια δε μας αγγίζουν; Όταν νιώθεις άσχημα να σκέφτεσαι πάντα πως κάποιος στην πόλη την ίδια στιγμή αισθάνεται το ίδιο με σένα... Όταν πονάς, μην νιώθεις το δικό σου πρόβλημα μοναδικό, τεράστιο, ανυπόφορο. Σκέψου τη θαλπωρή των φίλων σου, των γονιών σου.. Ο καθένας πόνεσε και θα ξαναπονέσει..
Να προσέχεις όμως να μην επαναλαμβάνεσαι...αυτό πονάει κ είναι ανυπόφορο.

!αρεμήσ ιασίε υοσ ςέιφρομο ςιτΣ

Όταν όλα σου φαίνονται ανάποδα...
Όταν δίνεις τα πάντα στους φίλου σου κι' αυτοί σου δίνουν μόνο συμβουλές...
Όταν για την αγάπη σου κάνεις θυσίες που θα' κανε ο Βασιλάκης Καΐλας και ο Παπαμιχαήλ μαζί, κι όμως αυτή προτιμάει τον Σον Κόνερι...
Όταν μια καινούργια αγάπη έρχεται κοντά σου για να παίξει το παιχνίδι της...
Κι όταν οι δουλειές πάνε κατά διαόλου...

Τότε ήρθε η ώρα να κάνεις την επανάσταση ή να την κάνεις γενικώς. Είναι στο χέρι σου να ισιώσεις τα στραβά, να κοιτάξεις τον καθρέφτη κατάματα και να πεις σ' αυτό που βλέπεις....

Στις ομορφιές σου είσαι σήμερα!

Είναι κάποιες λέξεις που ποτέ δε λέγονται, κείτονται εκεί πολύ βαθιά και ίσως μονάχα ένας στεναγμός ή μια ματιά θα ήταν το μοναδικό σημάδι...
Είναι κάποια τραγούδια που ποτέ δεν τραγουδιούνται, βαθιά μονάχα μέσα στην καρδιά θ' αρχίσουν ίσως οι πρώτες νότες μιας σιωπηλής απόκρυφης μελωδίας...
Είναι κάποιες σκέψεις που ποτέ δε θ' ακουστούν, πολύ ιερές για να φτάσουν στ' αυτιά και η γλώσσα δε θα μπορούσε ποτέ να βρει τις λέξεις...
Και είναι κάποια δάκρυα που ποτέ δε φθάνουν στα μάτια, κανείς δε θα μπορούσε να δει την αγωνία και τη στυφή θλίψη που ποτέ δεν πεθαίνει...

Ένα χαμόγελο δε στοιχίζει τίποτα και είναι πολύτιμο. Πλουτίζει εκείνον που το δέχεται χωρίς να φτωχαίνει εκείνον που το δίνει. Δε διαρκεί παρά μόνο μια στιγμή αλλά η ανάμνηση του είναι καμιά φορά αιώνια Κανένας δεν είναι τόσο πλούσιος για να μην το έχει ανάγκη και κανένας τόσο φτωχός για να μην το αξίζει. Δημιουργεί την ευτυχία στο σπίτι, είναι ένα στήριγμα στις υποθέσεις και ορατή ένδειξη φιλίας.

σ' αυτούς που νιώθουν μόνοι...

αν κάποτε νιώσεις μόνος, αν νιώσεις πως όλοι σε απορρίπτουν, αν νιώθεις κρύο στην καρδιά, αν ακούς μουσική και θες να κλάψεις γιατί νιώθεις πως δεν υπάρχει μια ζεστή αγκαλιά για να ακουμπήσεις και να νιώσεις ασφάλεια, αν θυμάσαι μια μέρα απ' τα παλιά και θες να γυρίσεις πίσω το χρόνο, αν κοιμάσαι και ξυπνάς πάντα με την ίδια σκέψη, αν ζεις κάθε μέρα με τον ίδιο σκοπό αλλά ποτέ δε βρίσκεις τον τρόπο να πεις την αλήθεια...μη φοβηθείς!
κάπου, κάποτε, κάπως... κάποιος θα υπάρξει και για σένα.
αν όλοι σε κοιτούν σαν ένα αλλιώτικο, κατώτερο ον, γιατί απλά δεν έχεις τη δύναμη, το θάρρος να σταθείς δίπλα τους και να τους απαντήσεις σαν ίσος προς ίσο.. τότε μην σκύψεις το κεφάλι, μη γυρίσεις την πλάτη, μην κλειστείς στο καβούκι σου. Υπάρχει διέξοδος!
Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να αλλάξεις. Να πετάξεις από πάνω σου το πέπλο του φόβου, να προχωρήσεις μπροστά, να γυρίσεις την πλάτη σε όσους σε πόνεσαν και με το κεφάλι ψηλά να ξεκινήσεις να ζεις. Το αξίζεις!
Μπορεί χθες να ήσουν ένα τίποτα, μπορεί σήμερα να είσαι φοβισμένος. Αύριο όμως είναι καινούρια μέρα και έξω αν και κάνει κρύο έχει όμορφη μέρα, αύριο μπορείς να αλλάξεις τα πάντα, αύριο μπορείς να γίνεις σημαντικός για όλους... Πίστεψε σε σένα και δες τι όμορφη που είναι η καταιγίδα, τι ζωηρές που είναι οι Κυριακές, πόσο ζωντανή είναι η σκιά σου...

Ο πόνος μπορεί να ρθει δε φοβάμαι πια... λέω. Μου έμαθες πολλά. Σκληρά μ' έκανες να καταλάβω ότι δεν πρέπει να απαιτούμε πολλά απ τους ανθρώπους και τα πράγματα... όχι πολλά απ' τη ζωή που ξέρει τι δίνει και που ξέρει τι αρνείται και γιατί. Σκληρά μ' έκανες να καταλάβω ότι ο άνθρωπος οφείλει να ζει μόνος τη ζωή του. Όσο πολυπληθείς κι αν είναι οι φίλοι του, όσο τίμιες κι αν είναι οι φιλίες του, όσο βαθιές κι αν είναι οι αγάπες του, υπάρχει ένα ιερό στο βάθος του εαυτού μας, της ψυχής μας που κατοικείται απ' τα τραγούδια μας, τα όνειρα μας, τις ηδονές μας, τις μύχιες σκέψεις μας, τους στόχους και τα ιδανικά μας, κι όπου κανένας δεν μπορεί να εισχωρήσει. Σκληρά μ' έκανες να καταλάβω ότι τα πράγματα αυτού του κόσμου έχουν ένα τέλος. Τίποτα δεν μπορεί να διαρκέσει, γιατί όλα τελειώνουν και η λέξη "αιώνιος" δεν αντιπροσωπεύει τίποτα. Δέχομαι τις ρήσεις σου , αλλά όχι την τελευταία! Εκτός από τις σκληρές καταφάσεις σου, η άγρια ψυχή του χαϊδεμένου παιδιού πιστεύει στο όνειρο της. Το "αιώνιο" πρέπει να υπάρχει, σε κάποιο μέρος πρέπει να υπάρχουν τα αιώνια πράγματα, που δεν έχουν τέλος. Έχω ανάγκη απ' αυτά τα πράγματα, προς αυτά θέλω να πηγαίνω.
Ποιος είναι ο δρόμος που πρέπει να πάρω;
Από πού περνά ο καλός δρόμος;